De Kanarische Eilanden


La Graciosa

Er is al weer een lange tijd verstreken sinds ons laatste verslag. Dat eindigde met de aankomst op het kleine eiland La Graciosa. We hebben daar een ontspannen tijd gehad. We kregen na een paar dagen ankeren een plekje aan een drijvende steiger waar we enige weken hebben gelegen.
Tussentijds zijn we een weekje met Marjolein naar Lanzarote geweest om wat toeristische uitstapjes te maken. We konden ons plekje in de haven van La Graciosa onofficieel reserveren door er een lijn voor te spannen. Dus toen we terugkwamen lagen we weer op onze "eigen" plek.
Er is overigens geen water en elektra op de steigers. De haven was echter zo schoon dat we konden stroom draaien en tegelijk onze onvolprezen watermaker aan zetten. De anderen moesten om de paar dagen met jerrycans en bijboot naar de enige slang bij de havenmeester. En ze moesten vaak uren op elkaar wachten want de kraan liep nog langzaam ook. Maar we betaalden slechts 7 euro per dag. De havenmeester rekende ook nog met een geheimzinnig gezicht een week minder hoewel ik hem er wel op wees. Hij scheen dat niet bij iedereen te doen. Misschien was het vanwege onze manhaftige pogingen om spaans met hem te spreken want hij sprak echt geen woord engels.

La Graciosa is een kaal en droog eilandje. Er is een klein oorspronkelijk dorpje met een paar cafés en restaurantjes en een paar winkeltjes voor de dagelijkse boodschappen. De sfeer is heel relaxed en we hebben er een ontspannen tijd doorgebracht. De eerste week lagen we aan het buitenponton vlak bij de havenuitgang. Daardoor konden we vanaf de boot gaan snorkelen langs de basaltpieren. Paula had altijd last van braakneigingen met zo'n snorkel in haar mond maar ze slaagde er nu wel in met één bepaald mondstuk en mijn goede duikbril. Het was erg leuk om tussen al die aquariumvissen rond te zwemmen. De mooiste kleuren geel, rood, blauw en paars waren te zien. Het was warm weer dus het was lekker om er een paar keer per dag in te duiken.
We zijn ook met een Landrover naar de noordkant van het eiland geweest, naar een prachtig, idyllisch en bijna verlaten zandstrand. Dat is vrij bijzonder op de Kanarische Eilanden want vaak zijn het zwarte lavastranden of rotsachtige bodems.

Lanzarote

Toen Marjolein een paar dagen bij ons was zijn we een weekje naar Puerto Calero op Lanzarote gegaan. Dit is een uitstekende en veilige jachthaven met leuke restaurants en winkeltjes op de kade. Het was niet goedkoop maar erg goed verzorgd.
Juist toen wij er waren vonden er grote zeilwedstrijden plaats met o.a. America's Cup jachten. Op de afsluitende avond was er geweldig groot feest waarbij iedereen welkom was voor gratis cocktails en bier. Dat lieten we ons natuurlijk niet ontgaan. Leuk feest!
Na Marjoleins vertrek, dat nogal wat voeten in de aarde had door een vertraging van haar vliegtuig, keerden wij terug naar La Graciosa waar we nog een paar leuke dagen hadden.
Op de 22ste oktober gingen we weer naar Puerto Calero om Odette met haar drie kinderen te begroeten. We hadden een leuke tijd en gingen ook weer wat toeristische dingen doen zoals het bezoek aan de "Vuurbergen" Timanfaya en aan lava grotten. Dit is een recent vulkanisch gebied. Het is erg indrukwekkend om al die gestolde lavastromen en vulkanische verschijnselen te zien over zo'n groot gebied. Ook de jongelui vonden het erg interessant. Ze waren echter net zo happy als ze met de Zodiac op zee konden scheuren en werden ook nog enige keren door de havenmeester gewaarschuwd. Ze waren zelfs niet eens geïnteresseerd in een duur tochtje in een sub-marine. Ze gingen liever scheuren met de bijboot.
We hebben een leuke tijd gehad maar in diezelfde week kregen we een vreselijk telefoontje uit Nederland.
Een vriendin van Paula (en inmiddels ook van mij) had onverwacht te horen gekregen dat ze ongeneeslijk ziek was. Hun hele gezin was totaal overrompeld en van de kaart. Ons vakantiegevoel was gelijk over en we realiseerden ons dat we naar Nederland wilden en ook moesten. Zowel voor ons eigen gevoel als om hen proberen te troosten. Wat nauwelijks kan in zo'n geval. Je kunt alleen maar luisteren en meeleven. Het lukte om 's woensdag een vlucht te krijgen voor een week. Met lood in onze schoenen gingen we terug met hulpeloze gevoel dat je niks kunt doen. We gingen bijna dagelijks langs om te praten en te praten. Meer kan je niet. En de week was veel te snel om. We hadden geen idee hoe we dit aan moesten pakken en onze hele reis werd hierdoor naar het tweede plan geschoven.
We wilden niet terug maar we konden ook niks wezenlijks doen dus met lood in onze schoenen stapten we weer in het vliegtuig met het idee dat we eventueel weer snel terug konden komen.

Tenerife

Intussen was er ook nog een afspraak met Roy en Yvonne om hen te ontmoeten in Los Gigantes op Tenerife.
Dus zeilden we er eind November in één ruk naar toe. De marina van Los Gigantes is geen succes (in feite hopeloos en duur) en we raden iedereen af om er met een jacht naar toe te gaan. Zelfs bij weinig wind staat er geweldige swell in de havenmond en in de haven. De aanloop is ook erg ondiep dus er bestaat een gevaar van plotselinge brekers tijdens de invaart. Maar alles ging goed met zestig centimeter onder de kiel. De ligplaatsen waren echter onderhevig aan een geweldige zuiging zodat de boot met grote rukken heen en weer ging. De boot en met name de kikkers hadden behoorlijk te lijden en we sliepen slecht.
Maar goed; we hadden een paar leuke dagen en gingen tussendoor nog twee dagen naar La Gomera. Dit ligt slechts twintig mijl van Tenerife en is een geweldig leuk en mooi eiland. We maakten een bustour naarde andere kant van het eiland, dwars door de bergen. Een geweldig mooie tocht maar wel behoorlijk prijzig. Het was vijf euro heen en vijf euro terug dus we hadden met zijn vieren net zo goed een auto kunnen huren. Dan ben je ook wat vrijer in je route en tijd. De laatste avond hadden we een dineetje met z'n achten en op zondag gingen we weer terug naar het oosten.
We wilden naar Gran Canaria om de ARC te zien vertrekken en om de boot klaar te maken voor de oversteek. Het is gek, want er is eigenlijk niks aan de boot te doen en toch heb je net als iedereen lijstjes met af te handelen punten. Maar geen enkele was essentieel. Als tussenstop meerden we af in de nieuwe marina San Miguel op de zuidoost punt van Tenerife. Dit is een troosteloos vakantieoord dat volgebouwd staat met half of geheel leegstaande appartementencomplexen en hotels. De marina heeft pas drie steigers en is nog lang niet klaar. Maar de pontons zijn OK en er is water en elektra.
Waarschijnlijk doordat we iets verkeerd hebben gegeten werden we allebei de eerste nacht ongelooflijk ziek. Ik ben geloof ik nog nooit zo ziek geweest, qua spijsvertering. Gelukkig slaagde ik er in om in een aantal sessies de boel er grotendeels uit te gooien die nacht. Ik ben nooit een kroegtijger geweest maar het hielp wel dat ik mijn jonge jaren ook af en toe eens even de maag moest legen door de vinger in de keel te steken. Ik was de volgende dag al weer redelijk opgeknapt maar Paula had nog veel binnen gehouden en is wel een dag of vier beroerd geweest.
Inmiddels lagen we maar in dat troosteloze oord maar het plekje in de marina was best, met een uitzicht over de hele lege rest van de haven. We namen nog een dag de bus naar Santa Cruz de Tenerife. Het was een aardige stad maar niet bijzonder. En de marina lag er ook kaal en ongezellig bij; midden in het havengebied tussen de ferryterminals maar wel dicht bij het centrum. We vonden het geen haven om naar toe te gaan.

Toen de wind dan ook zuidwest werd vertrokken we tegen de avond naar Las Palmas op Gran Canaria. Eenmaal buiten blies het behoorlijk en dat was een gelegenheid om de werkfok eens uit te proberen op de Selden verstelbare spiboom. We kunnen de genua en de fok beide op een boom voeren met twee ophouders en twee zelf aangelegde neerhouders. Deze neerhouders hebben we aan bakboord en stuurboord naar achteren geleid zodat we ze vanuit de kuip kunnen verstellen. Ook kunnen we zo de beide fokken gemakkelijk wegrollen. We zullen eens kijken of dat iets voor de passaat is als het een beetje waait. Nu ging het in ieder geval goed met een gereefd grootzeil en de fok op de boom; het werkte perfect.
We gingen weer te hard en dreigden met donker aan te komen. We zeilden dus behoudend zodat we rond zeven uur het anker konden uitgooien, net tijdens een flinke bui met veel wind.
We zagen verschillende jachten van het anker gaan en proberen opnieuw te ankeren, maar het wordt snel diep en het was erg vol een dag voor het vertrek van de ARC. Dus wij lagen lekker ver buitenop vlak bij de ingang van de marina. Prettig hoor om zestig meter ketting te hebben. En dan lekker slapen. De haven en in feite het hele havengebied ziet er schoon en uitstekend georganiseerd uit. Het doet prettig aan. We hebben eigenlijk nog nooit zo'n aangenaam aandoende en ruime zeehaven gezien.

Las Palmas

De volgende dag vertrok de Atlantic Rally met zo'n 230 boten. Het was een feestelijk gezicht en er was weinig wind dus alles verliep voorspoedig.
Nadat we een tijdje bij de havenmond hadden gelegen om iedereen langs te zien komen. voeren we een eind de zee op met de Zodiac om de start van dichtbij te zien. Toen alles achter de rug was, was er ontzettend veel plaats in de marina. Het is al een van de grootste marina's die we kennen en het is goed georganiseerd. We kregen toestemming om vast een plek te zoeken aan de lege steiger 17 of 18 en dan de volgende dag te komen melden. Tot onze verrassing betaalden we minder dan 11 euro per dag; all-in.
De stad en de winkels zijn redelijk dichtbij en er zijn een paar goed chandlers en een zeilmaker. Vooral de winkel Rolnautic beviel mij erg goed. Het zijn enthousiaste mensen en ze hebben vrijwel alles of kunnen het vrij vlot leveren. Zo hebben we de weken erna toch weer het een en ander aangeschaft; hoofdzakelijk kleine dingen, maar ook een rol met 100 meter nylon touw van 20mm. Ik heb om de liggende middenbuis aan stuurboord van onze mastpreekstoel een rol gemaakt door twee schijven half door te zagen en op de buis te klemmen en er een stuk in de lengte doorgezaagd PVC tussen te zetten. Toen kon het touw er op en dat zit nu klaar om gemakkelijk af te rollen als ankerlijn of voor voor Patagonië bijvoorbeeld.
Paula maakte er op onze Aldi naaimachine een mooie hoes voor. Je gelooft het niet: een naaimachine met alle zigzag en borduursteken voor € 69,00. En hij doet het nog goed ook door dat zeildoek. We hadden geen zin om de oude en loeizware Lewenstein mee te nemen. Zo waren we dus lekker bezig.

Inmiddels hadden we ook weer contact opgenomen met de importeur van onze Andersen lieren. Als voorziening voor de oude dag hadden we besloten om geen overmaat lieren te nemen maar elektrische. We hadden er in 2005 echter steeds problemen mee. Ze gingen om de beurt stuk en er begon er zelfs één spontaan te draaien met de genuaschoot er op. Gelukkig wist Roy de schoot er snel af te gooien anders was de genua uit elkaar getrokken. Later bleek dat deze hele serie motoren problemen gaf zodat Andersen wereldwijd genoodzaakt was om ze te vervangen. Het duurde echter te lang voordat ze een nieuw prototype konden uittesten. Daardoor waren we genoodzaakt om in april 2006 zonder de motoren te vertrekken. De oude hebben we er maar uit laten halen toen. De nieuwe zouden op kosten van Andersen worden nagestuurd en de installatiekosten vergoed. Het duurde maar en het duurde maar. Maar uiteindelijk kregen we de toezegging dat ze in week 49 zouden worden verzonden. Dat stuurde onze planning aardig in de war. Maar het zou verderop alleen maar moeilijker worden om ze te krijgen dus besloten we te wachten in Las Palmas omdat ons dat een goede plek leek om ze naar toe te laten sturen.
In de tussentijd zijn we nogmaals tien dagen naar onze vriendin in Nederland geweest. Het is heel dubbel om haar en haar gezin te zien in hun ontreddering en even later naar je stralende kleindochter te gaan. Het was ook moeilijk om weer afscheid te moeten nemen en nu waarschijnlijk voor goed. We weten niet hoe lang het nog gaat duren en we "moeten" verder; maar voorlopig met lood in de schoenen. We hebben veel emailcontact en we bellen vaak maar we kunnen het niet oplossen. In week 50 was er echter nog niets aangekomen. Ik mailde weer met de importeur en toen bleek dat Andersen in Denemarken "vergeten" was om ze op te sturen. Het zou nu onmiddellijk gaan gebeuren. Maar ja, wanneer komen ze dan aan? Want we hebben geen zin om nog veel langer te wachten. Nou, dan kunnen ze de 27ste of uiterlijk de 28ste daar zijn. Maar het is wel voor uw risico. Nou ja, je hebt weinig keus.
Maar om een lang verhaal wat korter te maken: ze hebben vanaf 21 December 14 dagen bij customs in Madrid gelegen door een staking. Uiteindelijk had ik rechtstreeks mailcontact met TNT Denemarken. Ze schijnen nu de 4de Januari weg te zijn uit Madrid maar het is nu 7 Januari en we weten nog niet waar ze nu wel zijn. We gaan maandagmorgen dus maar weer eens TNT Las Palmas achter de broek zitten zodat we hopelijk deze week nog kunnen vertrekken naar de Kaap Verden.
We zijn er helemaal klaar voor en hebben er ook veel zin in. Maar dan kunnen we Carnaval in Brazilië wel vergeten waarschijnlijk.

We houden jullie op de hoogte.

PS TNT heeft beloofd om de liermotoren vandaag (8 januari) af te leveren. We zijn benieuwd. Dan gaan we morgen varen.